De bomkrater ten zuiden van de schietbaan

Ten zuiden van de schietbaan ligt een ronde kuil. Volgens ooggetuigen wierp een Engelse Lancaster boven dit gebied een deel van zijn bommenlast af om te ontsnappen aan een Duitse jager. De archeoloog Sake Jager schreef in 1993 dat de vluchtroute van die bommenwerper uit de achtergebleven kraters te reconstrueren zou zijn. De cultuurhistorische inventarisatie van 2007 tekende er vier op, met een voorbehoud erbij. Alleen de krater direct ten zuiden van de schietbaan is ook echt in het veld aangetroffen, en van de andere drie kunnen de locaties afwijken.

Op het eigen hoogtebeeld ligt hij er onmiskenbaar: een scherp begrensde ronde kuil van een meter of 10 in doorsnede, in het midden ruim een meter dieper dan het vlakke land eromheen, met een lichte opgeworpen rand die er als een ring omheen ligt. In de wijde omgeving is geen tweede vorm te vinden die er zo uitziet. De andere laagtes hier zijn langgerekt, of het zijn de sporen van karren en zandwinning. Hij ligt 18 meter van het punt dat de inventarisatie ervoor opgeeft.

De reconstructie van de vluchtroute lukt met deze vier punten niet. Ze liggen niet op een lijn. Legt men de best passende rechte door alle vier, dan ligt geen van de kraters er dichter dan 170 meter bij, over een spreiding van nog geen 2 kilometer. Zoekt men op de drie onzekere punten in het hoogtebeeld naar dezelfde vorm als hier, dan komen er per punt meerdere kandidaten boven op tientallen tot honderden meters afstand, en geen daarvan is aan te wijzen als de goede. De locatie van de krater is dus hard, de route niet.

Het gebied was tot ver na de oorlog militair oefenterrein, met een schietbaan 160 meter hiervandaan en een gebouw van Defensie op 200 meter.